JanVermaning Jules Schelvis web

Als kind groeide ik op in een warm gezin waarin de muze min of meer centraal stond.
Allebei mijn ouders zijn tientallen jaren actief geweest in het (amateur-)muziekleven. Er was veel talent in de familie, moeders op het gebied van zang en de rest instrumentaal. Toch waren mijn broers daarbij ook erg sportief, dat was bij mij totaal niet aan de orde. Ik ben uiteindelijk tot dusverre de enige die het tot zijn beroep heeft gemaakt.

Musicus in hart en nieren
Toen ik 7 jaar was wilde ik al trompet spelen, maar mijn ouders en de dirigent van het korps vonden me te jong. Toen besloot ik maar van huis weg te lopen en achter de muziek aan te gaan. Dat voerde ik heel letterlijk uit. Ik verstopte mij op een repetitieavond van de fanfare in het muziekgebouw. Uiteindelijk werd ik gevonden en mocht ik toch beginnen.
De kunst in het algemeen heeft mij altijd aangetrokken; ik verdiep mij graag in gedichten, boeken, muziek en andere vormen van kunst.
Mijn ouders waren geboren organisatoren en ook dat zit mij in het bloed. Zowel op de basisschool als het voortgezet onderwijs trok ik vaak het voortouw om met anderen samen te spelen. Muziek is voor mij de meest ultieme vorm van kunst om je emotie uit te dragen en te laten absorberen. Ik kan daar geen woorden voor vinden, waarom het zo speciaal is.

De Tweede Wereldoorlog
Mijn moeder groeide op op de boerderij en heeft de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt. Ze werd ‘gebruikt’ om klusjes voor het verzet te doen; ze zag er immers uit als een onschuldig meisje. Vaders ouders zaten in het verzet en mijn vader moest als werknemer naar Duitsland om voor de Duitsers te werken in diverse fabrieken. Hij heeft daar ruim twee jaar gezeten. Over verwerking hebben mijn ouders nooit gesproken, het motto na de oorlog was: “doorgaan en niet te lang blijven steken in het verleden”. Maar de oorlog heeft hen wel getraumatiseerd. Er werd nauwelijks over gesproken maar de periode rondom 4 mei was altijd een periode van spanning.
Om die reden ben ik al zo’n 15 jaar voorzitter van de Stichting Nationale Herdenking Joure.

Veelzijdige creatieveling
Ik ben werkzaam als musicus (solistisch, kamermuziek, ensembles, dirigent, trompettist, dirigent en een beetje muziekschrijven). Heb een onuitputtelijke drive, want waar ik ja op zeg dat gaat gebeuren. Ik leef vaak in een eigen wereld en kan lastig uiten wat er bij mij van binnen huist. Is ook niet uit te leggen, eerlijk gezegd.
De hele productie omtrent Jules is een opeenstapeling van initiatieven, de juiste mensen tegenkomen, ontzettend veel hulp en niet te vergeten toeval en geluk.
Ik geloof dat dingen op je pad komen en dat vaak dingen zo moeten zijn zoals ze je overkomen. En om dan heerlijk in die flow mee te gaan is een hemels gevoel.

Jules Schelvis
Het verhaal van Jules kwam bij toeval op mijn pad. We organiseren in Joure ieder jaar iets educatiefs.
Ik wilde een soort familievoorstelling maken op basis van een autobiografisch verhaal en ik werd gewezen op Jules Schelvis. Na wat speurwerk op het internet, kwam ik bij de Stichting Sobibor terecht, waarvan hij de oprichter was. Inmiddels was hij ‘in ruste’ maar ik heb gemaild en Jules belde toen heel spontaan eigenlijk direct op.
We kwamen tot een afspraak, samen met Rozette Kats, en ik ontvouwde mijn plannen.
Ze waren beiden best sceptisch. Uiteindelijk pakte alles totaal anders uit. De ontmoeting met Jules was eentje van verbazing en dankbaarheid.
Ik vind het een eer dat dit op mijn pad kwam en dat we met de inzet van vele mensen het verhaal van een overlevende nog kunnen laten horen. Dat Jules zelf meedoet is een geschenk. Respect! Zijn energie is aanstekelijk en geeft energie.

Werk of hobby
In mijn ogen is hetgeen ik doe geen werk, ik zie het ook niet als werk, het is een uit de hand gelopen ‘hobby’ welke ik met passie beoefen.
Bij veel projecten is het hard aanpakken om bijvoorbeeld genoeg sponsoren te krijgen, het is lobbyen, langs de kantoren en winkels gaan en letterlijk bijna schooien voor steun. Vele eigenaren van concerns of uit het zakenleven zeggen vaak bij het binnenkomen over mij “ojee daar heb je hem weer”.
Toch is het altijd voor een goed doel, dus met niks weer wegsturen komt niet vaak voor.

Crowdfunding
Deze tournee, waarbij we een ton nodig hadden, is zeer voorspoedig gegaan, niet dat het geld voor het oprapen lag, maar de mogelijkheden zijn er wel gekomen. Dat we Jules emotionele reis opnieuw gaan maken is erg bijzonder. Dat hij dat zelf kan en wil doen is ongelooflijk. Dat we met zijn allen een klein steentje kunnen bijdragen bij uiteindelijk een iets betere wereld is een ontroerende gedachte.
Opdat we niet vergeten.

Op de foto: Jan Vermaning en Jules Schelvis; foto: Ronald Huffener